Column: Het leven online

Geplaatst op: 05 jun 2007

Er zijn mensen die er genoegen in scheppen om de onschuldigen te kwellen. Om de goedwillenden tot razernij te drijven. Dit soort heeft een naam: Fransen.

Ik moet dit waarschijnlijk even uitleggen, voor er een leger Francofielen (ja, dat is een woord, zoek maar op, en nee het is geen vies woord) mijn kantoor bestormt met hooivorken, fakkels en bossen knoflook.

Het begon allemaal zo onschuldig. Tot mijn grote vreugde vond ik Forza 2 op mijn bureau, en ik had al maanden uitgekeken naar het moment dat ik het Microsoft draadloze stuurwiel (dat het alleen doet als er zestien kabels zijn aangesloten) met dit spel kon uitproberen. En dan uiteraard online, want dit spel schreeuwt om competitie tegen levende mensen.

Nu wil het geval dat wij recensenten de spellen wat eerder krijgen dan ze in de winkel liggen. En dat betekent dat er zeker op zo’n eerste testdag weinig mensen online bezig waren. Er was slechts één match open om aan deel te nemen. Nu heb ik er niet zo’n moeite mee als ik de mensen in de lobby niet kan verstaan. Ik luister al niet naar ze als ze Nederlands spreken, laat staan dat ik een poging doe om hun Franse geklets te begrijpen. Maakt niet uit, als ze maar snel op ‘ready’ klikken. Wat ze niet deden.

Dit had een waarschuwing moeten zijn. Mensen die een vroeg exemplaar van een felbegeerd online racespel hebben, en dan hun tijd verdoen door in de Lobby Frans te gaan kleppen, die zijn gevaarlijk.

Na een wachttijd die door de conventie van Genève als ‘wreed en onmenselijk’ zou worden bestempeld was dan eindelijk het licht op groen.

Dus daar sta ik in mijn Diablo. Het licht verspringt. Ik houd het toerental hoog. Licht op groen en…

Twee Fransen rammen mij tegelijkertijd. En voor ik weet wat er gebeurt spin ik in de zandbak naast de track. Niet leuk, maar het kan een ongeluk zijn.

Het was bij de zesde match (en onthoudt: er was geen andere lobby beschikbaar) dat ik begon door te krijgen dat deze Fransen dit niet per ongeluk deden. En ik kan dit melden: als je in het Nederlands vloekt, dan begrijpen die Fransen dat prima. Dat maakte ik tenminste op uit hun gelach.

Race zeven zou anders verlopen. Ik wilde één keer finishen. En de oplossing leek even simpel als briljant.

Een nieuwe match begon. Ik stond weer klaar in mijn Lotus. Ik hield het toerental hoog. Het licht ging op nieuw op groen. En ik liet het gas los. Tot mijn onuitspreekbare vreugde zag ik dat de zeven Franse wagens vol op hun gas trapten en als een perfect gechoreografeerd ballet tegen elkaar aan knalden. De rook trok op, tegelijk met mijn wagen. En ik haalde inderdaad de finish. Als eerste. Manisch lachend. De Franse overheersing was verslagen!

Harry Hol